Autechre - Quaristice
Een synthesizer moet even uithuilen van een traumatische ervaring, die overigens op de achtergrond nog in volle gang lijkt te zijn. De buurman staat te douchen.Uit mijn inbox: Impressies van de nieuwe Autechre.

Nattige flarden van het een of ander knallen tegen een soort muur ter hoogte van mijn voorhoofd. Links en rechts hebben geen contact.
Relatief conservatieve post-acid, die na een minuut toch heel fantasievol uiteen knalt, en daarna weer bijeen komt, maar met breuklijntjes en het wil daarna ook niet lekker meer doorlopen. Nog sterker: het loopt aan en valt regelmatig weer uiteen om weer - nog slechter dan eerst - te hergroeperen. Op 2,5 minuut van het begin is er weinig meer van over.
Een laptop in een fabriekshal doet zijn best de mensen aan het dansen te krijgen, maar iedereen is druk bezig het effect van wat nieuwe pillen op zijn eigen navel te bestuderen. De 303 en 909 doen hun best om te meten wie de grootste en meest gecorrumpeerde heeft. De 303 lijkt het te gaan winnen, maar de 909 is inmiddels druk bezig om zeer subtiel aan de stoelpoten van de 303 te zagen. De laptop is ook nog niet uitgeschakeld.
Een eigenwijze drumcomputer kan niet volstaan met alles 1 keer te zeggen en zegt alles dus 2 of 3 keer tegelijk. Op een gegeven moment heeft het mainframe erg genoeg van en gooit de hoofdschakelaar om. nabranders blussen het geheel af.
Een cyclisch melodietje en synthesizer strings klinken terwijl een metalen doucheputje trilt door opborrelend rioolprut. Het melodietje heeft in de laatste vijf seconden opeens spierballen.
Een synthesizer moet even uithuilen van een traumatische ervaring, die overigens op de achtergrond nog in volle gang lijkt te zijn. De buurman staat te douchen. De hulpverlener bij wie de synthesizer uithuilt probeert de boel een beetje structureren: het resultaat is dat de synthesizer is blokjes uithuilt met hysterische, maar vertraagde uithalen en ondertussen is de traumatische ervaring sarcastisch ritmische stoten tegen het been van de hulpverlener aan het geven. Niemand krijgt zijn zin.
De robots pikken het niet langer en beginnen een verhitte discussie op een groot plein met een laag plafond. De cyclische melodie heeft nieuwe kleren en doet weer lekker mee. een dikke robot begint de cyclische melodie langzaam uit te kleden. De cyclische melodie heeft valsig geel ondergoed aan dat de overige robots verblindt. De dikke robot zet een boombox met een cassettebandje uit de jaren 80 aan. dat zal ze leren. De cyclische melodie mummelt nog wat, raapt zijn kleren bij elkaar en druipt af. Het cassettebandje blijf af en toe kleven. Zure oprispingen spoelen het plein leeg.
Sferische synthesizer doet stoer. Er drijven romige wolken over. Er gaat een golf van verontwaardiging door het idyllische, maar ook wat zakelijke landschap. Sommige pixels solliciteren naar een baan in een andere omgeving. Daar heeft de sferische synthesizer het hoorbaar moeilijk mee. Hij geeft er uiteindelijk de brui aan. De wolken vragen zich af waarom.
De robots druppelen nog wat na en keuvelen wat over hun avonturen. Na wat borrelnootjes te hebben geknabbeld, pakken ze hun spullen en gaan ze naar huis. Spoken nemen het over en bouwen een kortstondig feestje.





En dat krijg jij zomaar in je inbox? Wow. In mijn inbox gaat het toch vooral over viagra, goedkope software en vrouwen die zich onnoemelijk vervelen…
Twee vragen en een opmerking:
1. Solliciteer je naar een telefoon ;)
2. Maar is het nu eigenlijk een leuke plaat?
Hulde!
Antwoorden:
1. Ja.
2. Ik heb ‘m nog niet gehoord, deze komt echt uit mijn inbox :) Een specifiekere bronvermelding werd niet gewenst…
Ik ga ‘m snel checken, ik vind de vorige (Untilted) in ieder geval een vette cd.
Weet nog niet wat ik van deze nieuwe vind. Op het eerste gehoor bleef er weinig hangen, beetje het ‘mislukt experiment’ idee. Maar ik moet sowieso vaker luisteren.
Het optreden in de Melkweg was erg tof in ieder geval. Het werd in complete duisternis gegeven en de zaal ging goed los. Rest van die avond (chris clark en meer) was wel ok.