Indie Idols?
"De organisatie moet uitkijken dat het niet te veel neigt naar een Wanna Be Indie Rockstar wedstrijd. Dat zou haaks staan op waar de indiescene voor staat. Als dat gebeurt, dan word je direct genadeloos afgestraft door de scene." (bron: 3voor12)
Dit is de reactie van Gregory van The May Bees op het initiatief van Lopend Vuur en Red Ink. Ik vind zijn reactie wel interessant. Aan de ene kant ben ik het met hem eens dat het risico bestaat dat het een "Wannabe"-wedstrijd wordt. Maar aan de andere kant kun je je afvragen of dat erg is.
Er is natuurlijk weinig "indie" aan meedoen met een pitch van een groot label. Is dat eigenlijk wel zo? Wat wil je eigenlijk met je band? Ik denk dat de meeste bands hetzelfde willen: muziek maken zonder concessies te hoeven doen aan derden. Ook zullen de meeste bands een plaat willen maken die, als het meezit, ook nog een beetje verkoopt. Dat kun je allemaal zelf regelen en als het zo doorgaat met de langzame dood van de gevestigde muziekindustrie zullen ze dat zelfs moeten doen. Als je dat lukt, mag je trots op jezelf zijn (en dat is niet cynisch bedoeld). Persoonlijk vind ik de dood van de muziekindustrie niet erg. Ik ben wel benieuwd wat al die bands die nu bij grote labels zitten gaan doen als de grote platenmaatschappijen er niet meer zijn. Wat gebeurt er daarna? De kans wordt groter dat bands op kwaliteit gewaardeerd worden. Bands moeten zichzelf veel meer profileren. Er zijn immers geen labels meer om muziek te pushen. Dat is dus een interessante ontwikkeling.
Maar eigenlijk doet die ontwikkeling er voor "mijn" muziek niet toe. Vrijwel alle muziek waar ik naar luister, komt uit de "indie"-hoek. Ik typ "indie" tussen aanhalingstekens want eigenlijk vind ik het een stompzinnige term. Wat zegt dat nu eigenlijk, dat je "indie" bent? Volgens mij zijn "indiebands" gewoon artiesten die om welke reden dan ook geen groot publiek hebben weten te bereiken. Maar "indie" is een geuzennaam geworden... een vlag die geen enkele lading dekt. Het zegt niks over de kwaliteit van een band. Het enige wat ik kan verzinnen is dat "indiebands" er trots op zijn dat ze geen groot label nodig denken te hebben. Maar er zijn ook beroemde "indiebands". Ik vind Radiohead (daar waren ze weer) rete-indie en die zitten binnenkort weer fijn bij EMI of een vergelijkbare toko. "Indie" sucks dus eigenlijk.
Terug naar de pitch. Sommige artiesten (zoals Gregory van The May Bees) hebben een hekel aan het wedstrijdelement. Maar wat zijn daar de argumenten voor? Zijn ze bang dat het niet integer is om je best te doen? Of is het ongepast om appels met peren te vergelijken? Bang om te verliezen misschien? Zouden ze wel tekenen als ze rechtstreeks gevraagd zouden worden door Red Ink? In de quote hierboven wordt een belangrijke opmerking gemaakt: "(...) dan word je direct genadeloos afgestraft door de scene." Dat is echt te belachelijk voor woorden en getuigt juist van een gebrek aan integriteit! Wat kan jou die scene schelen? Fuck de scene! De scene bestaat uit coolkijkers en jaknikkers. Fascisten die het gelijk aan hun kant denken te hebben. Jij doet toch wat je doet omdat dat is wat jij wilt doen? Je wilt niet meedoen omdat je bang bent voor wat anderen er over denken? Ik ken ook bands die juist zoveel mogelijk willen spelen om in de picture te komen. Zo'n pitch is dan een uitgelezen kans om een nieuw publiek aan te boren. Alles hangt dus af van wat je met je met je muziek wilt bereiken. Klein blijven is net zozeer een keuze als groot worden. Misschien voelen sommige bands zich beter dan andere en willen ze daarom niet meedoen?
In de huidige indiecultuur is het bijna een schande om met een groot label in zee te gaan. Ook dat is een flauwekulgedachte. Het getuigt juist van kracht en doorzettingsvermogen om op jouw voorwaarden een contract te tekenen bij zo'n hut. Kiezen voor een groter publiek zonder concessies te doen aan je artisticiteit. Dat is pas kunst. Al snap ik best dat het vaak niet zo zwart/wit werkt binnen de muziekindustrie. Maar als artiest zou het wel zo moeten werken. Vaak betekent geen concessies willen doen, een minder groot publiek. Klein blijven is dus inderdaad een keuze. In deze redenering een keuze die respect verdient. En dat geldt ook voor de andere kant. Als je beroemd wilt worden, ga daar dan voor.
Het lijkt erop dat de "indiescene" zichzelf reguleert. Bands die meer willen, worden afgeschoten door de scene. Je mag vooral niet laten blijken dat je beroemd wilt worden. Anouk bijvoorbeeld, wil doorbreken in de VS en houdt bij het opnemen van haar plaat rekening met de muzikale voorkeuren van het gemiddelde Amerikaanse publiek. Haar band noemt die sound "te gepolijst". Dag band! Wat ik al zei: beroemd worden is een keuze. En een schande blijkbaar. Sonic Youth schijnt daar ook erg last van te hebben gehad toen ze bij Geffen tekenden.
Lopend Vuur probeert een brug te slaan tussen integriteit en commercie, zo lijkt het. Ik denk ook dat die twee best kunnen samengaan. Dat is niet alleen een nobel streven, maar het is best slim om vanuit het heersende indiecliché aandacht voor bands proberen te vergroten. En Red Ink hoopt dat er een band tussenzit die ze goed kunnen verkopen. Alleen al het feit dat ze meedoen aan dit initiatief is goede PR voor hen. Of dacht u dat Sony, want daar hebben we het hier over, er voor niks instapt? We hebben hier te maken met een klassieke win-winsituatie (nog zo'n fijn buzzwoord). Red Ink vergroot haar credibility door mee te doen en misschien valt er nog iets leuks extra uit te slepen, de bands maken zelfs hun eigen marketingplan en Lopend Vuur krijgt aandacht voor haar zaak. Last but not least krijgen de bands die meedoen ook extra aandacht. Bovendien leren ze nadenken over hoe ze zichzelf moeten verkopen. En dat laatste is alvast een selectie aan de poort. Je moet hardop durven zeggen dat je bekender wilt worden dan je nu bent met als risico dat je wordt afgestraft door de scene :)
Na het schrijven van bovenstaande lap tekst ben ik er nog meer van overtuigd dat de "indiescene" bestaat uit puristen die neerkijken op artiesten die meer willen dan Jeugdsoos De Bak in Whatevermuiden en die bovendien erg afhankelijk zijn van de mening van een ander.
Onder de MOMI lezers zijn vast veel muzikanten. Ik vraag mij dus af hoe jullie hier nou over denken? Wat zou een reden zijn om wel of niet mee te doen met dit initiatief? Of... mis ik misschien het hele punt?
shareachttien reacties
- Bert.S op 'Dood':
Dacht ik! - d'klf op 'Dood':
Dank je. Wat een leuk cadeautje ook, die link. - Bert.S op 'Dood':
En dat op zo’n heugelijke dag. Happy b-day www.youtube.com/watch?v=jFEfba0Wx.. - emma op 'Nieuwe Stereolab …':
hoera, en dan ook nog doodleuk vertellen over vrouwe stereolab in utrecht!! - Bert.s op 'Nieuwe Stereolab …':
Hoera voor Kleef die bijna hoogstpersoonlijk Momi in stand houd! - AutoStatic op 'American Analog S…':
Gaaf!! Was daar ook. L’Altra was fantastisch, Amanset eveneens. Geweldige avond. Ik ga het kijken. - emma op 'Willem Breuker':
mooie “i.m.”
Archieven
Over MOMI
MOMI draait op PivotX, hollandsche open source waar en wordt gehost door Two Kings. Het ontwerp is Peter Boorsma
LET OP, GEWIJZIGD E-MAILADRES!!! Contact: momi APENSTAART myownmusicindustry PUNT nl
Stanley: maar is het idee niet gewoon dat je als band zelf mag beslissen of je wel of niet meedoet, en waarmee je wel of niet meedoet? Als ik zou willen doorbreken en een grote firma wil m’n liedje gebruiken in een reclame zou ik staan te juichen. Als een ander dat niet wil, prima. Maar het zou raar zijn wanneer de scene je gaat voorschrijven dat je alleen onder bepaalde voorwaarden mag doorbreken. Het is jouw boterham, jij werkt ervoor, dan mag jij toch ook bepalen onder welke voorwaarden?
Indie…. Wannabe…. May Bee…. What’s in a name? Leuk hoor: annoladijee 2nulnulfucking 7 een discussie van rock ‘n rollers over InteGriTeit dus eigenlijk…
Tip: Hier geeft Red Ink zelf tekst en uitleg over het hoe en waarom: http://www.lopendvuur.nl/2007/10/17/epis..
Is er ook een leesversie van? :)
Prikkie: Is ook zo, maar Peter vroeg waarom de lezer er wel of niet aan mee zou doen. Ik dus niet, om genoemde redenen.
Ik vind het best als andere bands het wel leuk vinden om aan een wedstrijd mee te doen. Verder is het mijn goed recht om dat belachelijk te maken, daarmee schrijf ik toch niemand iets voor? Als de deelnemende bands goede nummers hebben zal ik daar met evenveel plezier naar luisteren.
Vraagje: wat is “de scene”? Zijn wij dat al, met onze comments? Ben ik nu al vertegenwoordiger van deze fascisten? :(
En hoe zou de scene trouwens iemand kunnen voorschrijven op welke wijze hij mag doorbreken? Uiteindelijk is het niet de scene die de plaat moet kopen maar het grote publiek. Dus de scene heeft helemaal geen macht in dezen.
En dan nog iets (ik blijf bezig): Als een band echt goed is, kan ze ook geen credits verliezen. Als bijvoorbeeld Brown vs Brown hieraan zou meedoen zou ik het nog steeds een kenkergoeie band blijven vinden.
Stanley: je schrijft “Waarom moet iedereen nou weer eerst zien hoe een band in een keurslijf ploetert om bekend te worden?” Dat is al een waardeoordeel over iemand andere keuzes maakt. Daarmee ben je nog geen fascist
maar heb je wel een oordeel over bands die andere keuzes maken, ook al zeg je van niet…
Als hardrockert zit ik nou ook niet in het meest verdraagzame wereldje. En uiteraard heb ik ook mijn (voor)oordelen. Maar ik verzet me ertegen wanneer bands gezegd wordt dat ze zichzelf in de uitverkoop doen, of juist het tegendeel, bands die gehyped worden omdat de juiste mensen zeggen dat het goed is, of dat nu Hubert van Hoof, John Peel of Giel Beelen is. Als een band of muzikant niet het juiste imago heeft, maar wel een fantastische partij muziek weet neer te zetten geniet ik daarvan. Juist in de muziek zijn er scenes waarin de mensen elkaar op een heel nauw paadje houden over wat wel of niet goed gevonden mag worden. Ik vind de muziek van Spinvis en Zita Swoon prachtig, maar ook Ween, Motorhead, Status Quo en Venice. So what?
Laten we wel zijn: als iedereen hetzelfde leuk moet gaan zitten vinden, is er binnen de kortste keren niets nieuws meer te horen. Mijn smaak is danig uitgebreid toen een medewerker van een platenzaak in Kampen (hoi Marco!) me steeds dingen onder de neus schoof die net buiten mijn smaak lagen, maar waar hij enthousiast over was.
Dat we gezamenlijk een afkeer kunnen hebben van confectiepop met Henk-Jan Smitsjes als manager is wat anders. Maar als een band gebruik wil maken van andere kanalen om bekend te worden kan dat een weloverwogen keuze zijn, zonder dat die band zich meteen in een keurslijf laat persen. Misschien doen ze wat concessies ja. Maar dat is een fact of life. Er zit nu een wereld van keuzes tussen je als confectiepop laten neerzetten of reuze indie, verantwoord en totaal onbekend zijn….
Hoe belangrijk is deze discussie precies?
Sorry. Iets genuanceerder… Waarom is de identiteit van de ‘indie-scene’ vaak zo’n ding? Zelf zie ik indie nog steeds als afkorting van independent. En daar valt dan in principe iedereen onder die ‘onafhankelijk’ zijn of haar boontjes dopt of uitgebracht wordt door een label wat hetzelfde doet. Het tegenovergestelde van een major zeg maar…
Hoe je daar een muzikale identiteit uit kunt ontlenen is mij nog steeds een raadsel. En daardoor snap ik dus ook niet hoe je als muziekliefhebber belang kunt hechten aan ‘indie’ of ‘niet indie’. Zou het niet eigenlijk meer om de muziek moeten gaan? Maakt het zoveel uit hoe die muziek verkrijgbaar wordt gemaakt? Zelf koop ik zo mogelijk het liefst muziek van de artiest of het label zelf. Maar via welke kanalen mijn favoriete muziek verder nog wordt uitgebracht zal me worst wezen. Als ik er maar toegang toe kan krijgen…
Inderdaad. Al die termen die te pas en te onpas opgelegd worden… gaat nergens over. Behalve disco natuurlijk.
Ten eerste: Wat indie precies is interesseert me niet. De meeste muziek die indie genoemd daar heb ik helemaal niks mee. (Radiohead bijvoorbeeld ;) )
Ten tweede: Met de opmerking die Prikkie aanhaalt veroordeel ik niet de bands die hieraan meedoen, maar de insteek van de organisatie dat dit ploeteren door iedereen gevolgd moet worden onder het mom van entertainment en ter meerdere eer en glorie van de labels (en vanuit een zeker oogpunt van de bands, zo je wilt). Dat een band bereid is zich eventueel in een keurslijf te worstelen en te ploeteren daar heb ik serieus helemaal niets op tegen. Ik vind het alleen een betuttelend idee dat dit weer onder het mom van competitie en ten overstaan van een publiek moet en ik zou het daarom zelf niet doen.
En verder is deze discussie voor mij niet belangrijk, omdat ik er toch helemaal niks mee te maken heb en zal krijgen in mijn leven en met de muziek die ik maak. Maar ik vind het wel entertainend om over te hebben. En soms kun je er een beetje bij lachen, dat vind ik ook altijd wel leuk als dat gebeurt.
er wordt hier niet gelachen!
Momi is een bloedserieus medium…
proest – oh, sorry…
is het kernbegrip weer eens underground credibility?
Ik vind dit soort discussies interessant aangezien ik ook in een bandje speel (Boutros Bubba) en door wil breken bij de grote massa. Ik heb bandwedstrijdjes nooit leuk gevonden en ik heb dan ook niet de drang om er aan mee toe doen. Er hangt op dat soort avonden altijd een beetje raar sfeertje. Er zijn veel familie en vrienden van de bands die voor de gelegenheid opgetrommeld zijn en extra hard gaan juigen om de jury te beinvloeden. De avond heeft opeens een ander doel dan met een groep mensen in een zaaltje van muziek genieten. En dat vind ik kut.
Wat betreft dit plan: De muziekindustrie kampt al jaren achtereen met tegenvallende verkoopcijfers en het tekenen van nieuwe bands is niet zonder risico’s. Dit soort initiatieven hebben als doel om dat risico voor het label kleiner te maken.
Het persbericht van the pitch opent zo:“Bands kunnen het tegenwoordig beter dan platenmaatschappijen: reclame maken, en hun publiek bereiken”. Verderop in de tekst staat het volgende:“We mikken met deze pitch op bands die hun nieuwe cd (bijna) klaar hebben, muzikaal gezien op hoog niveau zitten en niet bang zijn om keihard aan de slag te gaan”. Ik neem aan dat met deze zin bedoeld wordt dat de band die ze zoeken de opnames voor hun CD (en de daarmee samenhangende kosten) al achter de rug heeft. Een kant en klaar produkt dus, met een band die zelf al een marketingplan bedacht heeft. Het verbaasd me dat ze geen band zoeken die al doorgebroken is. Dat scheelt ook weer gedoe. Wat gaan die professionals van Red Ink eigenlijk nog doen behalve het persen en distribueren van de CD? En hoeveel geld krijgen die bands om hun plannen uit te voeren? Kortom, wat valt er eigenlijk precies te winnen? Op de Red Ink site kan ik helemaal niks vinden over de pitch, toch vreemd aangezien de General Manager van Red Ink Music in de Benelux Albert Grootoonk zegt: “We zijn als Red Ink Music zeer ingenomen met het Lopend Vuur plan en kunnen niet wachten op de inzendingen van de diverse muzikanten en bandjes. Ben zeer benieuwd hoe creatief er gedacht wordt en hoe ze zich zullen presenteren!â€?. Als je zo enthousiast bent kan je er op z’n minst toch wat over schrijven op je website?
Ik ben altijd sceptisch over dit soort plannen. Red Ink heeft voor zo ver ik kan zien niet heel veel te verliezen maar de bands moeten een heleboel tijd en energie steken in het verslaan van hun collega’s, de andere bands. Misschien heb ik het helemaal verkeerd en blijkt dit een fantastische manier om nieuwe muziek uit te brengen, maar zoals ik zei, ik ben sceptisch. We zullen zien
@Gabrie: goede, en terechte vragen. Allereerst: in de komende weken zal op http://www.lopendvuur.nl nog meer gedetaileerdere info komen te staan over de Pitch, de spelregels en de achtergronden.
In de LV-podcast (episode 20) licht Albert Grootoonk een en ander wat verder toe. Conclusie: als je als band je cd al helemaal in topformaat klaar hebt, kun je het te winnen budget (max. €20K) volledig aan je promotieplan besteden. Mocht dat niet zo zijn, dan kun je het budget (deels) gebruiken om die cd op te nemen/masteren/whatever er nog nodig is.
We noemen dit een pitch en spreken over een winnaar, maar alle vijf de bands die deel zullen nemen aan de pitch mogen (na twee maanden) met het ontwikkelde promotieplan de boer op, als Red Ink ze geen aanbod doet. Er is dus wel een wedstrijd-element, maar iedereen neemt wat mee naar huis waar ie mee verder kan.
Nieuwe blogpost waarin Lopend Vuur een beeld geeft van welke vragen en issues er sinds het persbericht rond de pitch leven en hoe Lopend Vuur hier een antwoord op geeft.
http://www.lopendvuur.nl/2007/10/28/upda..